MONDARIZ BALNEARIO 5 de Noviembre de 1.987

¿Que es un estado de ánimo ? Un sentimiento íntimo, difícil de explicar, porque sucede que el sentimiento se hace intraducible, no encuentra palabras, no existen los sonidos que puedan reflejarlo.

Sirvan estas palabras para justificar las mal hilvanadas líneas que escribo como poema, testimonio y homenaje ante la muerte de un amigo con el que hacía pocas semanas había mantenido una profunda conversación sobre la vida, la política, la economía, el pasado y el futuro en una bella tarde otoñal, ya que solo puede ser una pequeña y sincera señal de la profundidad de un sentimiento, de un estado de ánimo anímico, que con amistad, redacto para su esposa Lolita y sus hijos.


La Cuesta de los Subacos
aquella mañana con sol
en un día espléndido
de Noviembre
día 5, despejado
antes del mediodía.

El agua del regato
que bordea la Cuesta,
corría haciendo ruídos
de cantos infantiles.
al oirla, era como volver
al pasado
a un tiempo profundo, ido
de mi niñez.

El agua, el agua, el agua
feliz, suelta, estaba viva
cantaba y andaba
con pies invisibles
trayéndome emociones
recuerdos y mensajes
¡desconocidos!
y mi amigo Américo
en su ataúd reposaba.

Su muerte prematura
¡ impensada !
¡ era increíble!
pero allí estaba, y Lo1ita su esposa
y Aidita su hija ¡ tan apenadas !

Mi corazón de luto
protestaba
viendo también a su madre
¡ tan angustiada !
¡Como reconfortarlas !
Me sentía tan extraño…
y no comprendía
aquella agua del regato

tan alegre, que corría, corría
con ruidos y cantos
extraños, antiguos
eternos.
Y el sol persistía
y el cielo despejado
y mi amigo Américo
que estaba
y ya no estaba
No comprendía
el agua del regatotan contenta, tan viva.

UN TRANVIA LLAMADO CUATRO

Un poeta do medievo escribiu:

¡era Martín Codas!
Vinde conmigo a o mar de Vigo.
I eu viñen moitos séculos despois
¡antes non puden!
¿Onde estaría eu?
¿Onde despois estarei…?
E o mar de Vigo envolveume
¡para sempre!
I agora, eu sin él vivir non poido.
Como non poido coller o catro
Tranviiña da Ribeira aos Caños
Catro máxico e diferente
Do catro que nos escribimos
Xa co dígito eche pechado.

Hoxe con morriña o rememouro
E dou testemuña e fé
Que non era un tranvía calquera.
Érache un tranvía chamado desexo
Con muitas cestas, patelas e peixes
De mulleres con mandiles laboriosas
Coquetas, moinantes e faladeiras
As pescantinas da ribeira de Vigo.

O viaxe era moi cortiño
Coma a felicidade
O mas pequeño de Vigo
E o mais cheo de emoción
Pois baixando a costiña
Da calzada ao Arenal

Remexiase brioso
Con encantos sensuais.

A rúa érache moi pendente
Con catro curvas de culebra
¡ lagarto – lagarto ! conxuro
e moi estreitiña
con casiñas de pedra
baixiñas
e con aceiras cativiñas.

Un home sorprendido ao mirar
Aquel “monstruo” que baixaba
Arrimábase e pegábase a parede
Asustadiño con pánico
E a ialma a encomendaba
A algún santo “milagreiro”
Pra que “aquelo” pasara
E non o collera
Non lle fixera daño.

Os carrís hoxe enterrados
E xa moi esquecidiños
Non quero que morran, non
Sin un recordo querido
Non quero que morran, non
A Linea Catro (4) de Vigo.